ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ









ΑΛΙΠΛΟΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  (2015)



1. ΠΑΦΛΑΣΜΟΣ


Τα μάγουλα του σκάφους
θωπεύει ο παφλασμός
στιλπνός παλμός
ριγίζει σύγκορμος.

Σφίγγουν τα κύματα
τα στήθη και τα ίσαλα,
σκάζουν σα χίμαιρα
με σπασμούς στα ύφαλα.

Σφαδάζει στραφταλιστά
το σφρίγος του σφυγμού
-η σαγήνη του σουραυλιού-
το σκίρτημα σπαρταράει
και στροβιλιστά σκάει.

Στο ρίγος των ωρών
σαλπίζει αρχαία ηχώ.



4. ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ


Στον παφλασμό της ρότας
πάλλονται τα κύματα
τρεμουλιάζει το νερό
στραφταλιάζει το πλαγκτό
θαλασσινό αιώνιο φώσφορο
άστρα σε νυχτερινό ουρανό.

- Καθρεφτίζονται τα πάνω κάτω;
Ή τα σωθικά μας σπαρταρούν;



6. ΠΕΡΣΙΔΕΣ ή ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙΑ


Ο νους
μόνο ο νους
μιαν αυγουστιάτικη νύχτα
στολισμένη με Περσίδες
μια νύχτα με βροχή τα πεφταστέρια

Ο νους
μόνο ο νους
μια τέτοια νύχτα
μπορεί ν’ αδράξει την αρχή
—με το βλέφαρο σφαλιστό—

τη στιγμή εκείνη
την άχρονη κι αϊδήν
όπου αρχή και τέλος ένα
πριν και μετά κανένα.



9. ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΛΕΜΟΝΙΑΣ


Έχετε προσέξει τις ντελικάτες
γραμμές του άνθους της λεμονιάς
Λευκό του αφρού του κύματος
Ώχρα του ηλιοκαμένου στιλπνού μπράτσου
Κροκάτος πυρήνας με πινελιές ξεβαμμένης
άλικης πορφύρας σε δερμάτινη περγαμηνή.

Ποια ιδιοφυία καλλιτέχνη
ευωδιάζει πιρουέτες αιθέριας
μπαλαρίνας καθώς το διάφανο
πέπλο της ακολουθεί τη λεπτή
γραμμή του χεριού της στον αέρα
τη στιγμή που ξεπηδά απρόβλεπτα
ο ίμερος στην κοιλιά, στο στήθος
στο κεφάλι

ω θεία Αρμονία!
ω τέλεια Συμμετρία!
ω ολική Ενότητα!
ω απόλυτη Ομορφιά!

                             Ναι-
                             η Αλήθεια δεν είναι
                                                          τυχαία



 14. Η ΝΥΧΤΑ


Ω έλα νύχτα
Ζώσα και σιωπηλή
Ευδαίμων και σοφή
Ψιθύρισε μου λόγια
Χρησμικά
Για μια θάλασσα πλατιά
Και μιαν αμμουδιά ασημιά

Ω έλα νύχτα
Απέραντη και σκοτεινή
Δίδαξέ μου
Της Ατραπού
Τη βουστροφηδόν γραφή.



17. ΝΑΥΤΙΛΟΣ


Κάτω απ’ του αφρού τη σκόνη
στης άμμου τη γούβα τη σκιερή
τα πόδια μου συνάντησαν τη στριφτή
αρχαίου κοχυλιού την απαντοχή.
Πασπαλισμένο με αμμόσκονη ξανθή
με του βρεγμένου τη γυαλάδα
μισό έξω μισό μέσα
κείτονταν - ποιος ξέρει χρόνια πόσα
έγραψαν οι κύκλοι τ’ οστράκου
ραβδώσεις στην τέλεια σπείρα του

Στιλπνό και καθαρό στην παλάμη μου
ευωδίαζε ακριβή άρμη νόστου

Τι μελωδία μυστική
θύμιαζε μέσα απ’ το κοχύλι;
Μια αρμονία θεϊκή
άχνιζε — .. .σαν από πηγή;



18. ΑΛΩΝΙ


Ο ίδρος δένει διαμάντι
Ο ήλιος κατακόρυφα χτυπά

Μύες τεντωμένοι γραμμώνουν
Μυκτήρες ορθάνοιχτοι ξεφυσούν
Λαγάνες τσιτωμένες γυαλίζουν
Οπλές πεισματικά ωθούν

Κύκλος — κύκλος — κύκλος

Αχ να ’μουνα Πήγασος
Άτι Λευκό και Φτερωτό
Ανάερο κι ανάλαφρο
Κι ας έκανα κύκλους εκεί
Ψηλά στον ορίζοντα των γεγονότων
Πριν χαθεί εδώ κάτω η Μνήμη.



21. ΓΛΑΡΟΣ II


Δεν ξέρω γιατί, πες μου εσύ,
Πέταξες γλάρε, στο νησί
Έφτασες, έπιασες λιμάνι
Να ξαποστάσεις απ’ το θαλασσομάνι.
Να ’ναι ο τόπος σου αυτός
Ή άλλος κάβος στο πέλαγος;

Δεν ξέρω γιατί, πες μου εσυ,
Που μου ’δωσες γλάρου μορφή
Στα χαμηλά για να πετώ
Πάνω απ’ της θάλασσας τον αφρό
Κάτω απ’ τ’ ουρανού την απλωσιά
Με την κρυφή λαχτάρα στην καρδιά

Να ’μουν αστέρι λαμπερό   στο θόλο του τον απλωτό!
Να ’μουνα βότσαλο λευκό   στο σκιερό του το βυθό

Όχι εδώ, όχι εδώ, στης ψυχής την ερημία
Όχι εδώ, όχι εδώ, στου κορμιού την εξορία

Ες αεί περιιπτάμενος
Σκοτεινός ναυαγός του φωτός.