ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ










ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗΣ  (2011)



ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ


Το αστρικό σώμα μου
χάνεται, στο φεγγάρι.

Φωνή μου
Πολιτεία αγέρωχη.
Τα λυτά σου μαλλιά
φτάνουν στις εκβολές του Ευφράτη.

Μαζί με το μύθο μου φεύγω...



ΑΡΙΑΔΝΗ


Έρπω χωρίς μίτο
ομιχλώδης
ακόρεστος ιέραξ ή
θαλάσσιος ίππος
να φεύγω πάμφτωχος.

Όμως στη γλώσσα μου
η αγάπη έχει χρώμα μπλε
και φεύγω πάμφωτος.

Είμαι βαρκούλα στο γιαλό
και συ μεθάς με άστρα.



ΑΝΑΜΝΗΣΗ


Σε μυθικές νύχτες
περιστασιακών αναστάσεων
ατενίζω το διάστιχτο
απ’ άστρα σώμα σου.

Κατακερματίζομαι στην Αχερουσία
φωνή μου πέτρινη!

Σπύρο πού είσαι;


 

ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ


Το χάραμα, όταν ξεψυχούσα
το μισό στήθος γελούσε.
Τώρα, είπα, όλα πάνε πρίμα!
Το καράβι, στη ρότα
οι δουλειές θαυμάσια...

Και πώς θα φαίνομαι!
Σοβαρότατος στο φέρετρο.



ΘΡΟΙΣΜΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ


Οι λέξεις μου χάνονται
στο κόκκινο των χειλιών σου
γίνομαι μαγικός ήχος
γλιστρώ από τα χέρια σου

Και εσύ όλο να δραπετεύεις
σε πέλαγος θλίψης

Δεν αφήνω ίχνη
χωρίς ενοχές σε πλησιάζω
Όπως το ελάφι την πηγή



ΦΟΙΝΙΚΕΣ


Πολλές φορές η μουσική
ξυπνά εντός μου ένα μικρό ατίθασο γιατί
Θέλω να σέρνω το χορό
στην πίστα της αιώνιας νιότης
Ν’ ανοίξω τα φλογισμένα μου φτερά

Πολλές φορές η μοναξιά μου
τρυπούσε το ταβάνι
φαίνονταν μόνο ο ουρανός
Και συ να τραγουδάς:

Ουράνιοι ταξιδιώτες είμαστε
του κόσμου...



ΓΛΥΚΑΝΙΣΟΣ


Μια νέα συνταγή μαγειρέματος θα ακολουθήσω
Πρώτα να τσιγαρίσω πορτοκάλι με λεμονανθούς
Μετά να κόψω την καρδιά κομμάτια σε κύβους
Από αίμα θα πάρω άμεσα το μπλε
Βασιλικό και δυόσμο να δροσίσω τα μέλη μου



ΒΕΡΟΙΑ


Κάθομαι, παλεύω γελώντας
ροδάκινο αίμα
σταλακτίτες της μοναξιάς
στου Αλιάκμονα τις κοίτες

Χαμηλώνω, χαμηλώνω, ανάπαυση
ζωή τροχόσπιτο-σπιρτόξυλο

Γελώ, γελώ όταν πετώ
στις κερασιές
μίας όασης θανάτου...
0 κάμπος
οι σιδηροτροχιές
μια μελωδία



ΕΠΡΕΠΕ


Έπρεπε να περάσουνε τα χρόνια
να είναι η καρδιά μου άδεια.
Έπρεπε να κοιμάμαι σε χαρτόνια,
φυγάς του κόσμου αυτού, του άπιαστου.

Μια νέα τυραννία έρχεται από σκοτάδια.
Έπρεπε απλόχερα να ζω και να μη λογαριάζω
τις αντιφάσεις μου να καλοπιάσω.
Τη μοναξιά μου έπρεπε να βγάλω στα σκουπίδια.
Έπρεπε όλα να ‘ναι ίδια ή ν’ αλλάζουν
όπως τα χρώματα της ίριδας να μοιάζουν.
Έπρεπε να ‘σουν εδώ,
την αγωνία του αιώνα να ζήσουμε μαζί



ΞΕΚΙΝΗΜΑ


Ανιάτως ωραίος
χωρίς δέος για θεούς και ανθρώπους
εμφανίζομαι.
Με την ψυχή σπαρμένη
ψίχουλα αιωνιότητας.
Στη δίνη ενός ονείρου
φορώ τις μπότες του Ερμή.

Ω! ζωοδότρα πληγή κι αιτία

δεν θέλω άλλη να πάρω αναβολή.