ΦΑΝΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ

















ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ  (2010)


ΑΠΡΙΛΗΣ



Βροχερός  και  επιρρεπής
αντίκρυ σ’ ένα καθρέφτη
σχηματίζω το όνομα του
μέσα από αντικρουόμενα αισθήματα
και συνθήματα
που κρατούν  ενός λεπτού σιγή….
όσο η στιγμή για μιαν απόφαση
τόσο μακρινή ,
αλλά και τόσο κοντινή
ως την απόσταση που με χωρίζει
από το άνοιγμα της πόρτας
για να ξεχυθεί το άρωμα από τους μενεξέδες
που μάζεψε η μάνα
το πρωί  από τον κήπο.


ΕΚΔΟΧΕΣ


Τα  ταξίδια,
σαν  νοερές  μετουσιώσεις
με απομάκρυναν
από τις κουραστικές πορείες
των μεταπτώσεων  μου
έτσι αποφάσισα να κάνω συχνά
αυτού του είδους τις διαδρομές
ήταν ανέξοδες, και το κυριότερο
με προστάτευαν επιμελώς
από τη σκοτεινή αιτία των παθών  μου
κυρίως όταν αυτή έπαιζε
το ρόλο πρακτορείου
σε στιγμές τουριστικής αιχμής



Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ  ΝΙΟΒΗΣ



Ο ήχος  των φλας,
αυτό το συνεχές γωνιακό
αναβόσβησμα των ματιών της
κατά πως της έπρεπε,
κατά πως πίστευε πως της έπρεπε,
στο λευκό δωμάτιο
την βρήκα στο λευκό δωμάτιο,
την βρήκαν στο λευκό δωμάτιο
αριθμός «16»
έτσι ξαφνικά και απρόσμενα
χωρίς να το περιμένει κανείς
τυλιγμένη με τη μοναδική της εσάρπα,
μόνο μ’ αυτή
κατά πως της έπρεπε,
κατά πως πίστευε πως  της έπρεπε.




ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ


Οι μηχανοδηγοί των τραίνων
δεν συναντήθηκαν ποτέ
έστω κι αν οι τροχιές συνδέονταν
στο σύνηθες σημείο
της επικίνδυνης καμπής
ο χρόνος μέτρησε διαφορετικά τα πράγματα
άλλωστε το «ανάλογο»
δε συμπίπτει πάντα με το «ποθητό».


Ο ΚΑΙΡΟΣ


Στη Βρετάνη πάλι βρέχει ·
στη Κίμωλο τα πουλιά ζευγαρώνουν ·
η συνεύρεση στη μικρή τσαγερί ,
αποδείχτηκε τελικά πολύ ανιαρή ·
οι δρόμοι που ακολουθήσανε
δεν οδήγησαν πουθενά ·
είναι σαν τα χελιδόνια που περιμένεις
να ‘ρθούν με την Άνοιξη ,
κι εκείνα δε φθάνουν ποτέ .
Ο κύριος Σμιθ δοκιμάζει στη σάλα
το καινούργιο του κουστούμι
από πανάκριβο κασμίρ ,
ενώ συμπληρώνει την εμφάνιση
με την ομπρέλα απ’ το Λονδίνο .
Έξω βρέχει ακόμα . . .

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ


η ιστορία διέκρινε τις αμυχές στο κορμί της
ότι προσπάθησε να περισώσει στο βλέμμα της,
ήταν το σκοτεινό  του αποχαιρετισμού
ξεγέλασε τους γύρω της.
με ένα αμήχανο χαμόγελο
και μια  περιπαικτική διάθεση, για το απρόσμενο
η το αναμενόμενο για κείνη
όταν γύρισε  να  δει απ το παράθυρο,
είχε αρχίσει να χαράζει 
η νύχτα έδινε τη θέση της στην επομένη
της  Κυριακής προσευχής



ΑΛΦΑ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ



Η νύχτα είναι όμορφη,

έναστρη,

μες τη σιγαλιά άραγε μ' ακούς;

Ο Άλφα Κενταύρου

πολιορκεί την Κασσιόπη
οι αστερισμοί παίζουν τον έρωτα
στα μάτια των θνητών
η γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της,
και η Νιόβη καθρεφτίζεται
στα νερά του ποταμού Αχελώου.
Ο Μάριος ανακαλύπτει τις καμπύλες της
στη θέα της σελήνης.
Τα πυρίμαχα σκεύη
αποδεικνύουν καθημερινά τη χρησιμότητα τους
στη μαγειρική της νοικοκυράς,
ενώ τα παραμύθια
συνεχίζουν να επιμένουν στο τέλος
πως εμείς ζούμε καλύτερα από τους άλλους.





ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ


«Δεν εξαργυρώνεται με τίποτα»
αναφώνησε το πλήθος στην Παταγονία
οι  μώλωπες  εξαπλώνονται
εξ αιτίας του σκώληκα
ενός σπάνιου μικροοργανισμού
διορατικός ως ήτο ο άρχοντας,
διέταξε τη θανάτωση του
και μαζί με αυτήν,
την εξαφάνιση
του επικίνδυνου είδους των αντιφρονούντων.



ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ


Ένα ψαράκι
ένα ήμαρτον
μες στη σημαία
σαν σχήμα ή σαν σύμβολο
δεν ξέρω...
Όταν ξεχύθηκε το μανιασμένο πλήθος
στους δρόμους,
δε μπόρεσε να ξεχωρίσει,
δε μπόρεσε να διακρίνει
κι έτσι έσχισε μ' απροσεξία
ένα κομμάτι ύφασμα,
που κάποιοι περαστικοί λέγαν
πως συμβόλιζε την ειρήνη.



ΕΚΤΕΛΕΣΗ


Σε μια εκτέλεση
που κρατάει μόνο μια στιγμή,
όχι περισσότερο•
κι ας προετοιμαζόταν μια ολόκληρη ζωή
μέσα απ' τους μύθους και τις παραδόσεις
και η αλήθεια ένας πικρός αντικατοπτρισμός
σαν τη θέα απ' το αντικρινό παράθυρο
που βλέπει στη θάλασσα του γείτονα
όχι τη δικιά μας,
εκεί μονάχα θ' αποσώσουμε, θα προβλέψουμε,
θα ρισκάρουμε και θα σωθούμε...
γιατί εκεί μονάχα μπορούμε να καθρεφτιζόμαστε
μαζί με τα εξαπτέρυγα
που κρατάνε οι ναύτες
την ώρα του εσπερινού.



ΜΗΔΕΙΑ


Το ποτήρι
πλάι στην ανθισμένη καμέλια ·
όλα τα πράγματα βαλμένα στη σειρά ,
με τάξη ,
εκτοπίζοντας την αταξία
που έφερνε η είσοδος του στο σπίτι
μακάριο μειδίαμα
που παράδερνε στα βράχια
σε μια διήγηση «άνευ όρων»
χωρίς ακροατές ,
παρά μόνο το λόγο του Ευριπίδη :
«η Μήδεια πήρε τα παιδιά της
μακριά από την προδομένη συζυγική κλίνη
του επίορκου Ιάσονα» .




ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ


Σκοτεινές σκέψεις
πλησιάζουν απειλητικά
τον ουρανό της Σταχτοπούτας
κι' εκείνη προσεύχεται στην καλή της νεράιδα,
γιατί η δωδεκάτη νυχτερινή πλησιάζει.



ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ


Κάποιος έρχεται•
εν δυνάμει, εν κινήσει... δεν ξέρω...
Σημασία έχει πως κάτι κινείται
στο βάθος του ορίζοντα-
ένας φάρος, μια φωτοβολίδα -προειδοποίηση πως
κάποιος κινδυνεύει- μια αστραπή
η φωνή χαμηλόφωνα διαβάζει στην ακτή
τον δέκατο στίχο από τήν Οδύσσεια του Ομήρου.
Αύριο αισίως φθάνουμε
στον πορθμό του Ευρίπου.



ΜΑΡΤΗΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ


Η πρόσοψη του κτιρίου
ένα βλέμμα υπό σκιάν
μέσα στη σύγχυση της πόλης,
να προσπαθεί να περάσει,
ανάμεσα από κάδους σκουπιδιών
και παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα,
την αντίσταση των λιγοστών δέντρων
σ' ένα παράκαιρα πνέοντα λίβα
μέρα μεσημέρι, Μάρτιο μήνα,
τον μήνα των ερώτων.





ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ    (1996)



ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ Ή
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ



Α


Η   ιστορία   μας τελείωσε.
Η  επιστολή ονείρων αποτεφρώθηκε.
Τα  εν οίκω μη εν  δήμω  ψιθύρισα
και η ηχώ  της φωνής μου
συμφώνησε  ξέπνοα
είναι που παραπαίω
αυτό φταίει,
επανέλαβα μέχρι να εξουθενωθώ
επανάληψη;  όχι, δε νομίζω
εξιλέωση;ίσως ναι.



Β


Μειδιώ
για να τονίσω την τελευταία μαρμαρυγή.
Σπασμοί κατά περιόδους
στα άνω και κάτω άκρα
σημαδεύουν τί; αναρωτιέμαι
περίσκεψη, διάγνωση,
επανάληψη, αναμονή
προσφιλείς και συχνά συναντώμενες λέξεις
απαριθμώ
από το άλφα ως το ωμέγα
τίποτα δεν είναι τυχαίο
επιμένει η φίλη μου
και προσπαθώ να με πείσω
τίποτα, ψελλίζω
μακάρι, μακάρι αναφωνώ
ξέρεις, δεν αντέχω
τα εντελώς τυχαία
(με εκτροχιάζουν
από τον αυτοέλεγχο μου).



Γ


Καταιγισμός
από τα πυρά της φυγής.
Αναχώρηση
η αβάσταχτη ελαφρότητα του «είσαι»,
υποχώρηση
στο στρατόπεδο της ασφάλειας
«φυλάγονται καλύτερα έτσι τα νώτα»
όπως και να το κάνουμε
συνολική επίθεση των οργασμών
αναμένω,
στις κατά προτίμηση δική σου
ημέρες επιλογής
αναπολώ
ξανά και ξανά
το είδος της φυγής
είναι η επίσπευση
πριν την ημερομηνία λήξεως της αντοχής.
Καταιγισμός
από ήχους και σιωπές ένοχες
με ζωές παράλληλες
και μη συναντόμενες
στο γνωστό σημείο επαφής,
γίνεται αυτό που λέμε
ένας διαρκείας φόνος «εξ επαφής».
Καταιγισμός,
η καταιγίδα σάρωσε τα πάντα
κάτω από τη ροή της
η συνάντηση δέ διεσώθη
δε διαφύγαμε του πόνου
αβρόχοις ποσί.




ΔΟΥΝΑΙ-ΛΑΒΕΙΝ

                                                
Φθηνή  εξαγορά
και  καμαρώνει ανάσκελα
για το κατόρθωμα του
ούτε που το κατάλαβε πως έληξε
η εποχή των εκπτώσεων



ΠΟΛΕΜΙΚΗ  ΑΝΑΦΟΡΑ

( Περσικός   ’91)

Αθέατο πεδίο
από κάλυκες  ανθισμένων όπλων
γυμνή  επιλογή  άνευ λόγων
απόφαση  γραμμένη
σε  δόρατα δράκων
το  σημάδι ηγεμών  των  αιώνων
έκρηξη   στην  έκλειψη  πλανητών
«ακριβής   συμμετρία’»
παρουσία των μεγάλων  όρκων
η  θυσία,
ως πρόβατο  επί  σφαγής  οδηγείται
για τη   συνέχεια.


(Α βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό
ποίησης  του Γ Δημοτικού Διαμ. Θες/νίκης)




ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ


Σημάδια και σημαίες
λάβαρα και λάθη,
ενοχές και ένοπλες συρράξεις
δρόμοι και δάδες
πύρινα λόγια και πράξεις
ταξίδι και τάξη στον κόσμο: παραλογισμός
κρυφτό με τα όπλα
πόλεμος, παραδώσεις
στιγμές και στάσεις με παύσεις
αναπολώ: έρωτες,
εκρήξεις και ευχές: αίμα
σημεία στίξης σε μηνύματα
σεισμός και λάβα ηφαιστείου,
γλοιώδη υποστρώματα και γυρολόγοι, ξεπουλούν
ζωή χωρίς απάντηση ζητώ
ζοφερή νύχτα κυλά και ρέει
απόσταση και ερώτηση: πού είναι;
τί, ποιός, γιατί...
Έκσταση...
φουσάτα φροϋδικά
νευρωτικές αποχρώσεις του νου
υστερία και υστερόγραφο: το τέλος

 

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ



Κόλακες από ατλάζι
οι εχθροί μας κυκλώνουν
και συ ακέφαλη πορεία
κείτεσαι  καταμεσής του δρόμου





«ΔΙΛΗΜΜΑ»


Επανασύνδεση
οι λέξεις και οι σιωπές
τι μου καταμαρτυρούν;
ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα
σε επανάληψη
η διαφορά έγκειται
αυτή τη φορά
στην απόφαση του αναγνώστη.



«ΕΙΔΩΛΟ»


Αγκυλωτοί σταυροί
με καρφώνουν
και το βλέμμα σου,
διεστραμμένη άνοιξη που καλπάζει
την ώρα της αφαίμαξης.



ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ


Απόσταση
η κυρίαρχη άμυνα
καραδοκεί να ανατρέψει
την υπάρχουσα ισορροπία.
Διαβάζω,
αποκαλύπτω και αποκαλύπτομαι
ή κλείνομαι ερμητικά στον κόσμο μου
κοροϊδεύοντας την ασφάλεια της φυγής
πορεύομαι
να πορευτώ πού;
η αγωνία αναπολεί εκ του ασφαλούς
η θέση μου
κράτα καλά τη θέση μου
είμαι καλά εκεί που είμαι
εκεί που κάθομαι
βλέπεις, δεν διακινδυνεύω τίποτα
μόνο τον εαυτό μου
αυτόν τον προσφέρω βορά
στους ελιγμούς
των ανελέητων «πρέπει».



ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ


Προσφώνηση
απαγγέλω: την ετυμηγορία του Νόμου
καταδιώκω: τον όρκο της σιωπής
καταδικάζω
το όνειρο της αποχής
στη διάρκεια μηδενικών αναφορών
επανεξετάζομαι
είναι το «γνώθι σαυτόν»
που με αποκαλύπτει
πίσω από βαρείς σιδερένιους λοστούς
υποχωρώ, υποκύπτω, συνθλίβομαι.


 Στην Ιωλκό η επαγρύπνηση συνεχίζεται.





ΙΣΤΟΡΙΕΣ  ΕΝ ΠΛΩ


Ταξίδια  μακρόχρονων  σιωπών
ιστορίες εν πλω
στην παράκτια συγκοινωνία απαντώ
τους  κοινωνούς
των  κρυφών συναντήσεων  μας.

Αγέρι ,δρόμος  μακρινή οπτασία
η τόλμη εν αναμονή
για το τελευταίο βήμα  πριν την απόφαση
Θα ταξιδεύω μαζί σου
έστω κι’ αν είναι  η φαντασία
ο δρόμος της  φυγής.

«Θα  φύγω» είπε
και δε θα γυρίσω ποτέ πίσω
αποκρίθηκα  δε ξέρω, δε θυμάμαι
ο λόγος ξαπόσταινε πάντα ανάμεσα μας
μοναδικό  εμπόδιο
ο δισταγμό του νου.

Αγνάντευα  πάντα
από απόκρημνα σημεία
ήταν  τα αγαπημένα μου
τις  αναχωρήσεις των πλοίων,
των  τραίνων  των  ανθρώπων
και  καθώς οι  αποχαιρετισμοί  ξεμάκραιναν
άφηνα  τους  ασκούς  των  αναμνήσεων
να με πνίγουν.



ΜΕΡΑ ΤΗ ΜΕΡΑ


Η ιστορία μας τελείωσε.
Η επιστολή ονείρων αποτεφρώθηκε.
Τα «εν οίκω μη εν δήμω» ψιθύρισα,
και η ηχώ της φωνής μου
συμφώνησε ξέπνοα
είναι που παραπαίω
αυτό φταίει, επανέλαβα
μέχρι να εξουθενωθώ
επανάληψη; όχι,δε νομίζω
εξιλέωση; ίσως ναι.




ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ 

ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΗΣ  ΜΟΝΑΞΙΑΣ (1987)



ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

         
Ακούω   παιδιάστικες φωνές
- τα πρώτα ανοιξιάτικα μηνύματα -
θάναι λέω
και βγαίνω στο δρόμο
τρέχοντας χαρούμενη
προσπερνώ τη  γυναίκα
που πουλά τις αγαπημένες μου ανεμώνες,
μα σαν φθάνω στη γωνιά του δρόμου
το γέλιο σταματά
κάπου εκεί φοβάμαι
πως είναι κρυμμένο το άγνωστο
κι’ ίσως, ίσως  μια σταγόνα αίμα
η ένα δάκρυ.



ΕΝΩΤΙΚΗ  ΠΟΡΕΙΑ



Θ’ ανταμώσουμε,
στις τραυματισμένες ράμπες  της νιότης μας
συνεχίζοντας τη πορεία
που διάβρωσε η μοίρα ,
με το ενωτικό χαμόγελο της αγάπης
και τα χαρακωμένα  χέρια σφιχταγκαλιασμένα
να κυλούν τις ρόδες του χρόνου
και σαν φτάσουμε αντάμα
στο λόφο με τις πράσινες καμέλιες
και τα’άγουρα σταφύλια ,
θ’ατενίσουμε
με το ίδιο φωτεινό βλέμμα το μέλλον,
που θα μοιάζει
σαν νούφαρο που άνθισε
στην άκρη ενός γκρεμού.



ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ


Μη  σκύβεις  να φιλήσεις
το δάκρυ  που κυλάει
πάνω στο χώμα
το τραίνο  σφυρίζει  αντίο
κι’ εσύ πρέπει  να φύγεις,
αντίο  καλέ μου.
Χιλιάδες ηλιοτρόπια
κάτω  απ’ το γαλάζιο  ανασεμό
τούτης της ανοιξιάτικης  μέρας
γέρνουν πάνω στις ερωτευμένες  μνήμες  μας
και θυμίζουν  το ευτυχισμένο όνειρο
που σκότωσε ο πόλεμος.
Το τραίνο  σφυρίζει αντίο
κι’ εσύ φεύγεις
η σκιά του χωρισμού
καλύπτει το πρόσωπο σου
το δάκρυ κυλάει στο χώμα
και πεθαίνει
αντίο, καλέ μου.




ΕΠΙΛΟΓΕΣ (1986)



ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ


Το αστέρι των Χριστουγέννων
λάμπει απόψε
και γω τραγουδώ με την κιθάρα μου
και ελπίζω, ελπίζω πως ο ήλιος
θα λάμπει αύριο πάλι
και τραγουδώ για την ειρήνη

Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος
αλλά για μένα
το αστέρι των Χριστουγέννων
λάμπει απόψε.
Περπατώ στους δρόμους της πόλης
και τραγουδώ για την ειρήνη
όλου του κόσμου.
Ένας ήλιος ανέτειλε απόψε.


ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΟ


Μέσ' στη χούφτα σου την παιδική
που ως εχθές ανθίζαν κρίνα
διακρίνω στάλες από αίμα.
Ποιος σ' έβαλε και σέ τ' αθώο
να δέρνεσαι στου κόσμου μας
τη ματωμένη δίνη;





ΤΟ ΑΓΝΟΛΟΥΛΟΥΔΟ


Δυο δάκρυα καθάρια απ' τη βρόμα του κόσμου
πότισαν το υγρό χώμα του δρόμου
και κει σε κείνη τη μεριά
φύτρωσε ένα σπάνιο λουλούδι
που το 'παν αγνολούλουδο.
Το 'μαθαν τ' αηδόνια κι ήρθαν τραγούδια
να του λεν ολημερίς
κι αυτό μέρα τη μέρα μεγάλωνε κι ομόρφαινε.
Το 'μαθαν οι άνθρωποι κι ήρθαν να το δουν
μ' αυτό στ' αντίκρισμά τους μαράθηκε
και έτσι τώρα πια στις ιστορίες για παιδιά
τ' ακούς μονάχα να το λένε.
Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό
δυο δάκρυα καθάρια απ' τη βρόμα του κόσμου
που πότισαν το υγρό χώμα του δρόμου
και κει σε κείνη τη μεριά
φύτρωσε ένα σπάνιο λουλούδι
που το 'παν αγνολούλουδο
κι ήτανε λένε απ' τα μάτια ενός παιδιού
τα δάκρυα αυτά.



ΧΡΟΝΟΣ


Ο χρόνος πλανιόταν
πάνω απ' τα ερείπια του αρχαίου ναού
μέχρι τα βράχια της ακρογιαλιάς.
Ο λαμπρός ήλιος έδιωχνε τις σκιές
που πλανιόταν τριγύρω
μα το φως όσο άπλετο κι αν ήταν
δεν έσβηνε τα έντονα σημάδια
που χάραξε βαθιά
το μακρινό πέρασμα.
Μόνο κάθε βράδυ
όταν ο ήλιος βασιλεύει,
μες στη σιωπή της φύσης οι σκιές ξαναπροβάλλουν
και μακρινές απόκοσμες φωνές
ζωντανεύουν κάποιον περασμένο κόσμο.



ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΙ ΗΛΙΟΙ


Απ' το παράθυρό μου
κοιτάζω και βλέπω την ομορφιά της χαράς
την ομορφιά της ζωής ανάγλυφα ζωντανεμένη
στους ήλιους που μόλις τώρα αρχίζουν
ν' ανατέλλουν.
Με τη φλόγα ξαναμμένη στο βλέμμα τους
ατενίζοντας κάποιο όνειρο που θέλουν
να το κάνουν αλήθεια τους
και τις ανάσες τους γοργές να καίνε
γεμάτες δίψα για τη ζωή για τη δημιουργία.
Τώρα δες τους, καμάρωσέ τους
της ζωής τον τρελό χορό έχουν στήσει
κάτω απ' τους ατέλειωτους της μουσικής τους ήχους
και χορεύουν χορεύουν χωρίς σταματημό.
Με τη δύναμη κρυμμένη μέσα τους
προχωρούν και γελούν.
Η ευτυχία έχει λοιπόν πρόσωπο ακόμη
στην ομορφιά της ζωής
στους καινούριους ήλιους που τώρα ανατέλλουν.



ΓΛΥΠΤΗΣ


Σμιλεμένη η ομορφιά
κλεισμένη σ' ένα καλούπι
και δυο χέρια νευρώδη, επίμονα
γεμάτα θέληση για δημιουργία
να δίνουν την πνοή της ζωής
και του κορμιού τη χάρη
τη χυτή μαγεία
σ' ένα κομμάτι άψυχο μάρμαρο.



ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ


Θα σε περιμένω
ώσπου τα σίδερα θα πάψουν να μου κρύβουν
την ωραία σου μορφή
ώσπου τα κάγκελα θα πάψουν
να σκιάζουν το πρόσωπό σου.

Θα σε περιμένω
ώσπου οι γκρίζοι τοίχοι θα πάψουν
να μας χωρίζουν
ώσπου τα υγρά μπουντρούμια
δε θα κρατούν φυλακισμένη
την ελεύθερη ψυχή σου.

Κι όταν θα φτάσει εκείνη η μέρα
να ξέρεις πως θα σε περιμένω
στην οδό ελευθερίας
να τη βαδίσουμε μαζί.




ΜΕΙΝΕ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ


Αφιερώνεται
στη μνήμη του πατέρα μου


Μείνε όπως είσαι, μικρή μου
ένας κρίνος που μοσχομυρίζει
κι απλώνει τ' άρωμά του
μες στη βρομιά της πόλης
ένα αγριολούλουδο που μαραίνεται
στο πρώτο ανθρώπινο άγγιγμα
ένα ρόδο του Μαγιού
που ρίχνει τα πέταλά του
όταν οι άλλοι το πληγώνουν.

Μείνε όπως είσαι
αθώα, αγνή, ένα παιδί
για πάντα.




Όλα τα ποιήματα της συλλογής τα μετέφερα από http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=401278.0





« Εαρινή  Συμφωνία»




Η άνοιξη προσπέρασε  την σελήνη , ήταν η εαρινή συμφωνία – σημάδι – που της σάλεψε τα μυαλά ... έτσι έλεγαν τα παραμύθια και κείνη  τα πίσττευε , και κάθε φορά τα επαναλάμβανε στους χαμένους ταξιδιώτες της νύχτας που συναντούσε στον δρόμο της , όπως ακριβώς της τάχανε πει...Ακριβά στολίδια από ρόδινες πέρλες , και νούφαρα από ξεχασμένα λόγια  μονάκριβηςαγάπης συνήθιζε να φορά στα μαλλιά της  για ναξεχωρίζει από μακριά  πως έλεγε την αλήθεια.  Κι’ όποιος δεν την πί στευε –αλλοίμονο του – ζούσε  την αγάπη που  κάποιες    φορές γίνεται θάνατος. Τον έπιανε συχνά πυκνά  να μειδιά ειρωνικά  όταν διάβαζε κάποιες απ’ τις ιστορίες της . Του άρεσε να την περιπαίζει , να γελά ξένοιαστα σαν μικρό παιδί μαζί της ,να ξεχνιέται ,να φεύγει  με τα ταξίδια του νου που γι’ αυτόν ήταν τόσο  ανώδυνα , και κάποιες φορές φαινόταν να  είναι  αλήθεια  πως  την αγαπούσε . ΚΙ’εκείνη   αλλοπαρμένη  να τον πιστεύει  και να τον αγαπά , να τον αγαπά βαθιά κι’ απέραντα , τόσο απέραντα  σαν της θάλασσας  το  κορμί που χάνεται  στον μακρινό κι’’αγνωστο ορίζοντα.  της. Ηταν αθώα , τόσο αθώα όσο χρειάζεται ηαγάπη για ν’ανθίσει  να θεριέψει . και να μην σταματάει μπροστά  σε τίποτα ,  τόσο που να αρχίζει ναγίνεται  επικίνδυνη. .Καθόταν κουρασμένη και κοίταζε   αποκαμωμένη  απ’το παράθυρο , άραγε  πως είναι   να περιμένεις  τη ζωή ΄ να περιμένεις να συναντήσεις  όχι  την ζωή σου  αλλά τη ζωή μέσα από το πρόσωπο του άλλου.