ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ





ΙΔΙΟΛΕΚΤΟ   (2010)




ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ


Η ομορφιά σου αλαζονεία.
Η ευτυχία σου υπεροψία.
Το ξέχασες;
Σε άνθρωπο λογοδοτείς.



ΠΑΤΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙ


Μέρες τώρα περνάω από το πατρικό σπίτι.
Ν’ ακούσω τη φωνή σου και να γυρίσω να σε κοιτάξω.
Να σε δω και να πάρω σιγουριά απ’ την κουβέντα σου.
Δεν αναγνωρίζω αυτή την πόρτα.
Δε θυμάμαι ούτε εκατοστό του σπιτιού.
Μόνο εσένα θυμάμαι να είσαι όλη του η ύπαρξη.
Αν εκεί που είσαι δε χρειάζεται να ξοδεύεις ζωή,
δώσε λίγη σ’ εμένα που μου τελειώνει.
Θα έρθω. Μόνο να παίξω λίγο ακόμα, μαμά.

Λίγο ακόμα...




ΘΥΣΙΑ


Το πρελούδιο της θυσίας σου
ήταν ο παραδομένος σου έρωτας.
Κι εγώ απολάμβανα τόσο την άγνοιά μου.
Μόνο αυτό.




ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ


Σε ξεγέλασε η σιωπή.
Σου υποσχέθηκε μια απάντηση για κάθε ερώτηση.
Σε ξεγέλασε η σιωπή.
Υποδύθηκε τη σοφή.


ΧΑΜΟΓΕΛΑ


Μόνο το δικό σου χαμόγελο.
Μόνο αυτό γνωρίζω.
Κι όλα τα υπόλοιπα χαμόγελα γιατί υπάρχουν;
Με ποιο δικαίωμα τα έχω ξεχάσει;
Φαίνονται αληθινά, είναι αληθινά.
Να μ' αγαπούν δείχνουν.
Αυτά τα χαμόγελα ήταν πάντα εδώ.
Όταν το δικό σου έλειπε.
Όμως μόνο το δικό σου γνωρίζω.
Το ξέρω, το ήξερα πάντα, από πριν.
Πόσο άδικο, πόσο αληθινό.
Θα φύγει για πάντα το χαμόγελο σου.
Θα μείνουν τα υπόλοιπα, θα μείνουν για πάντα.
Πόσο δίκαιο, πόσο αληθινό.





ΤΡΕΜΩ


Δώσε μου ένα χθες,
για να κρυφτώ από το αδυσώπητο σήμερα.
Τρέμω.
Δάνεισέ μου μία μνήμη
για να παραιτηθώ από το αμείλικτο όνειρο .
Τρέμω.
Χάρισέ μου έναν θάνατο
για να απαλλαχθώ από την ανελέητη ζωή μου.
Τρέμω.




ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ



Όχι, δεν έχω την απαίτηση να με περιμένετε.
Πηγαίνω να δω ένα πεύκο
που μόνο από περιγραφές ποιητών γνωρίζω.
Σε κάποιο τόπο σκοτεινό και άγνωστο.
Καθόλου μακρινό.
Εδώ είναι, ακριβώς εδώ, δε θα μετακινηθώ.
Όμως δεν ξέρω αν θα γυρίσω.
Τι να περιμένετε λοιπόν;



Ή


Φορές, έφευγες πριν.
Έφευγες πριν την ώρα της φυγής.
Έφευγες πριν την ώρα της φυγής των άλλων.
Ρομαντικός ή κυνικός;
Σοφός ή δειλός;
Φορές άλλες, έφευγες μετά.
Έφευγες μετά την ώρα της φυγής.
Έφευγες μετά την ώρα της φυγής των άλλων.
Ρομαντικός ή κυνικός;
Σοφός ή δειλός;
Τη φορά αυτή δε θα φύγεις.
Ρομαντικός ή κυνικός,
Σοφός ή δειλός,

τη φορά αυτή δεν υπάρχει η ώρα της φυγής.





ΑΙΤΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΔΕΩΝ  (2015)




1.

Ήταν σε κάθε ουρανό η μορφή σου
Από την πρώτη μου γέννηση ως την τελευταία.
Ήταν σε κάθε σταγόνα γάλα που βύζαξα,
το γυμνό, δίκαιο χαμόγελό σου.
Ήταν σε κάθε δάκρυ, εκεί το χέρι σου
Άλλοτε χώμα να το φυλάξει
Άλλοτε ήλιος να το αναστήσει.
Ήταν σε κάθε άγγιγμα ανέμου,
η δική σου πνοή,
η δική σου φωνή.
Ήταν σε κάθε τέλος εκεί
Το υγρό σου βλέμμα ν’ ανθίζει, να δείχνει ταξίδι άλλο
Ταξίδι νέο.
Ήταν σε κάθε αρχή εκεί
Το άφημα στην εξουσία που μόνο η απουσία σου μπορούσε ν’ ασκεί.
Μόνο.
Ήταν σε κάθε σκοτάδι, συνεπής ο ερχομός σου.
Ήταν σε κάθε φως, συνεπέστερος ο αποχαιρετισμός σου.


2

Αρρυθμίες του νου, αριθμών τη ρύθμιση ζητούν.
Αναρίθμητα ψηφία, τις συνέχειες της ζωής απαριθμούν.
Εκμετρώντας χρόνο αυστηρά μαθηματικό.
Αποτίουμε απόλυτη τιμή στο υπεράριθμο.
Πετάμε μόνο το υπόλοιπο κάθε διαίρεσης στο σύνολο.
Διαφορική εξίσωση πολλαπλών αγνώστων.
Αναζητώντας απόδειξη, αποφύγαμε με ακρίβεια τη λύση.
Κι είμαστε αύξοντες αριθμοί απομειούμενου βίου.
Ακέραιοι και πρώτοι, πολύ πρώτοι, ων ουκ έστιν αριθμός.
Ξεπεσμένοι πια σε κλάσματα αριθμοδεικτών.
Εκλιπαρούμε για ελάχιστο κοινό παρονομαστή.
Πεπερασμένοι συμμιγείς αριθμοί
Άρτιοι στο μετρήσιμο
Περιττοί στο απροσμέτρητο του απείρου.
Φυσικός ο πληθυντικός αριθμός του μαζί.
Διαγραφή.
Εκφυλισμένος πλέον σε ασύμμετρο ενικό αριθμό του ενός.
Του μηδενός.


3

Σοβεί κατάβαθα η αγνωσία.
Ανερυθρίαστα δηλώνουμε άγνοια.
Σε πλήρη οικειότητα, άγνωροι.
Υποκρινόμαστε συγκινητικά, αγνεία.
Αμετάκλητα αγνοούμενοι.




Περιοδικό ΑΙΤΙΟΝ τεύχο; 2 Ιουν - Αύγ. 2015
Διεκδικώντας νέο λόγο