ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ







ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [ Α ]  (2013)



[Ίχνη]


Αστόλιστη
σ’  ένα ξεγυμνωμένο πέλαγο
φαντάζομαι καταμεσής
τα μάτια σου
αλογάκια της θάλασσας
εύθυμα να τρέχουν.

Πάτα στις μύτες των ποδιών
μετρώντας καλοκαίρια
δέκα-δέκα τα χνάρια τάφροι
- πόσο απαλό να 'ναι το βήμα σου
όταν σηκώνεις απουσίες -
να τελειώσεις γρηγορότερα την άθροιση
να σκύψω εσπερινός
να φιλήσω τ' απομεινάρια στα απόνερα
να αποθέσεις ξερολίθια τάφους στην αμμουδιά
να σμιλέψουν οι πρωινές ηλιαχτίδες τις κόρες σου

γιατί πού να βγάζει αυτός ο δρόμος δίχως θάλασσα
δίχως τη θάλασσά σου; 




[64 άπνοιες]


Ανάμεσα σε σκιές και φρουρές
περιφραγμένα τετράγωνα
αιφνιδίως μαραμένη
από θέση
- υπερνοτισμένης ισχύος "en passant•" -
σε πλάγια κίνηση
διάλεξα
το χρώμα του κατάφωρου
χηρεμού.

Η μοναδική παράκληση
που έχω τώρα να παίξω
-ανάμεσα σε ριπές "gambit" φθοριούχες
αξιωματικών -
είναι κοιτώντας ίππους λευκούς
ακαθόριστα
-φευ-

Κλείσ' το!
0 βασιλιάς και το πιόνι
στο ίδιο κουτί φυλακίζονται
εν τέλει.
Με ή χωρίς δεύτερη παρτίδα.



[01/04... Σαν ψέμα]


Από το άνοιγμα του τοίχου
μιας αργής Δευτέρας
θα σκιτσάρω το φευγιό σου
βήμα-βήμα
κόβοντας τις ρίζες σου
να χαθείς χαρταετός
ανυπεράσπιστα ανεμοδαρμένος

κτ εγώ θ' αγγίζω
- τάχα - ατάραχη
καλούμπα από καπνό κατ αποτσίγαρα
να κοιτάζω
μέχρι να ακτινοβολήσω ξανά
σημαδεμένη
γιατί θα ο' έχω λησμονήσει

έναν ψεύτη Απρίλη.



[Τι είσαι;]


Αγνοώ
αν είσαι κύμα μαγνητικό
ικεσία πλεούμενης λαχτάρας
ή απλώς θαλάσσια συνείδηση.
Γεγονός είναι
πως και στον ύπνο μου
ακόμη,
είτε σαν αποκολλημένο όστρακο
είτε σαν τρεμάμενος γαλαξίας
ανασυνθέτω
το όλο της ημέρας σου
σε μια κουταλιά θείο
και ξεδιψώ
από παράταση αλμύρας

αλλά
υπάρχει μια οσμή
μπαγιάτικων εσώψυχων στο πάτωμα.

Ήταν η προσπέλαση του εντελώς ξαφνικού,
ήταν που έγινα μπουκάλι
για να σε π-ε-ρ-ι-Έ-Χ-Ω.



[Αποτέφρωση]


Την τεφροδόχο των στίχων σου
δίχως έλεος θα σκορπίσω
να δω
πως πνίγει η κάθε λέξη
το όνομά μου

Εγώ που έλαμπα
διάστικτη
μέσα στα άσπρα σου δωμάτια,
να κείτομαι τώρα
- απ' τα χέρια που πιο πολύ αγάπησα-
πλανόδιο νεκροσάβανο
σε θλιμμένο φτηνό τραγούδι



[Ο σκοποβόλος]


Στήσου στον ακρόλιθο της μνήμης
αγάλματα ήρθαν
να μας αντικαταστήσουν
και στόχευσε- ---------
να ραγίσει συθέμελα
η κρύα μονοτονία της πέτρας
να ξαναζωντανέψουν σώματα
να επιβιβαστούν συσπάσεις
σωτήρια μουγκρίζοντας
για καινούρια ταξίδια
με τις προπέλες προς πάσα κατεύθυνση
σ’ εκείνα τα μέρη
τα ξανθά
της ζωής ή της φαντασίας.

Αν φύτρωναν λουλούδια από σκάγια στα βράχια

θα ήσουν Εσύ.



ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΣΤΟ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ  

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ BIBLIOTHEQUE



[A Fistful Of Kisses]



Τις νύχτες παίζουμε western

Σκίζοντας στη μέση χρυσοθήρες
Το χαλίκι ανακαλύπτει θησαυρό
Στην χούφτα τον παίρνει
σμήνος τα σκάγια δεν φτάνουν
Τινάζομαι τυφλή από σαράντα καλοκαίρια
Κι οι αναφορές πάντα ενθουσιώδεις
Αφού ο έρωτας στον εναγκαλισμό των εκδορών
Δεν έχει σιγαστήρα ,
Μέχρι να κάψει νύχια ο Αλντεμπαράν
Κάπου θα σε φυτέψω
Αδειάζοντας στις φλέβες σανατόρια
Είναι νωρίς για ακουστικά βαρυκοίας

Πολύ νωρίς για τίτλους τέλους
Ποιος μίλησε για διαφημίσεις;

Μεσάνυχτα μην πεθάνεις μόνο

Ακολουθούν τα όνειρα
σε συνέχειες.


                                      31/5/2015  



[Ίκαρος επιδημητικός]


Επί κρανίου τόπον κάποτε ανεβαίνει ο εαυτός σου
Στήλη φωτός στη γεωμετρία της ερήμου
Αναμαλλιάρης φεύγει κατακόρυφα
Δεν έχει άλλη έξοδο υπό μάλης η αντιπαροχή

Μαζί με Βαρραβάδες αποπνέοντες
Με το σφαχτό κάτω απ´ το ρούχο
Με τον καιρό στην πλάτη
Και δυο μεσάνυχτα στα γόνατα
Ντυμένος εποχή αορίστου
Να φτύνεις αίμα και να γράφεις για φθινόπωρα Τον
μήνα Μάη
Πού ακούστηκε

Αφού τα ποιήματα μετά το ρετιρέ σιωπούν.

15/5/2015 



[πέφτουν ποτέ από αγάπη τα φτερά;]


Λένε πως δεν υπάρχεις.

Αντίθετα σ´ αυτούς που σέρνουν τις μεγάλες προσδοκίες
Εγώ το βλέμμα σου για μαρτυρία επικαλέστηκα
Αυτό που γίνεται σωσίβιο
μην ναυαγήσει ο άφτερος με το φευγιό σου
κι αλλάξει πριν την ώρα της η εποχή
Το είδα να ζυγίζεται στον ώμο
Είδα μια τούφα ανασηκωμένο ουρανό
ένα κλαδί στο στόμα
Κι όλα αυτά τα άσχετα που σφήνωσε η νύχτα στο σοβά
για να γεμίσει η μέρα

Λένε πως δεν υπάρχεις
Πως κάλυψες για λόγους πένθους τα φτερά.
Όμως το άλλο των ματιών δεν είναι αυτό που
μέσα μας καθιερώνει θάνατο;

Απόψε που σε βλέπω να κοιμάσαι
Όμορφος περιπλέεις στο σεντόνι μου

Απόψε που σε βλέπω να κοιμάσαι

Κάποτε, λέω, Τον τόπο μίας χώρας εύκρατης

Θα ερωτευτεί το χελιδόνι.


 15/5/2015  




[Παρασκευή Πενθούν Οι Κήποι]


Πριν να τους κόψουν τη θηλή
τσιτώνουν στο χαρτί
όρθια κλαδιά τις ρώγες
Σε πέντε αράδες που άδειασαν πάνω σε καταδότες
ξοδεύουν το υπόλοιπο του πνευμονιού Τα δέντρα όλα
Πλαγιάζουν κι ονειρεύονται.
Ως εδώ όσο χώμα χαράμισες φτάνει
Όσο λίπασμα πότισαν φτύσε
Να πάνε να πνιγούν οι κηπουροί


Που ούτε με το μπόλιασμα δεν μπόρεσαν
τα δύο σώματα να κάνουν Ένα
Μαζί κι οι ξυλοκόποι
που ένα ποίημα δεν σου κλάδεψαν ποτέ της προκοπής.


1 /3/ 2015




[Το Παρόν Σπίτι Τελεί Υπό Εξεταστική ]



Εδώ και κάμποσο καιρό
Το μπαλκόνι το πέρασα στο πόδι,
Ο κήπος έχει μετακομίσει στο δωμάτιο,
Στα νότια του κρεβατιού
παίζει μπάλα η πανσέληνος,
Μια οχλοβοή
ακαθόριστη Βουνίσιος
αέρας στο ταβάνι-Πάει λέω
χάζεψα,
Μέχρις-ότου-η-ορτανσία-να-ψιθυρίσει-
-“Ακούω-κι-εγώ-φωνές”.


18/4/ 2016




[Ω, Πολιτεία]

   
Κάποιος κοιμάται με πόδια κίτρινα και κόκκινα μαλλιά
Πατρίδα τρισκατάρατη γριά λεχώνα
Το γάλα στέρεψε στα κοκαλιάρικα βυζιά σου
Όσο αίμα απόμεινε δροσίζει κροταλίες
Ο κόσμος δήμιος με μαχαίρι
Και το ελάφι σκοτωμένο στην ταινία
   
Κάποιος κοιμάται με πόδια κίτρινα και κόκκινα μαλλιά
Ο όγκος όμοιος με χθες
Η διαφορά στο βάρος
Όσο αίμα απόμεινε δροσίζει κροταλίες

Όλα εντάξει ρε.
Το βλέπω την νύχτα
πουτάνα στην εκσπερμάτωσή μου
Όλα εντάξει.


Η χλόη συγχωρεί το καθε βάνδαλο αποτύπωμα κορμιού μας.

 10/1/2016



[Παρόντες Είμαστε Όλοι]




Πλάι στον άστεγο κοιμάται το σπίτι μου
Στηρίζει τα θεμέλια της επίγνωσης
Νούφαρα φρουρούν τα υπνοδωμάτια
Ένστολα έντομα τις όχθες
Βγαίνουν περίπατο κρατώντας τα προσχήματα
κι όλα τα σχετικά
Σαν από μηχανής Θεοί
Σαν από μακριάΚι όλα μετά εντάξει
Κρώξιμο αγριόπαπιας
Χύνεται στον ακάλυπτο.


8 /4/2015



[Πανσέληνος]



Σήμερα θα γιγαντώσω
το κενό σου
διαστέλλοντας τον ορίζοντα
να είναι τα χάδια

ε π ι β ρ α δ υ ν ό μ ε ν α
σε μία μάζα αγκαλιάς
Να έρθει
το κατάρτι σου
βυθοσκόπε ναύτη
ταράζοντας σωθικά

Καθώς
φτεροκοπώ ασάλευτη
εντοιχισμένη πρόωρα
σε νησιά-Συμπληγάδες
Παραμονεύω

στους καθρέφτες σου
σαν με ξημερώσουν
μόνο

το ομοίωμά μου να παραμείνει
υδατοστεγές

Την υπόλοιπη
με θέλω σε θραύσματα.


11 /8/2014




[Σύκα Κατατεθέν]


 Το ξέρω καλά εκείνο το δέντρο
Όλα τα τέρατα σ´ εκείνο το δέντρο μοιάζουν
Η μνήμη είναι χωράφι
Πράσινα και καφέ το ένα

πίσω απ´ τ´ άλλο

Τώρα θα ντυνόμασταν φύλλα αν δεν φοβόσουν
τα σκοινιά

Στις χούφτες φυλάω δυο φρούτα βούκινο
Όταν ξανάρθεις
Καλοκαίρι
Αύγουστο έλεγες
κάθε χρόνο
Αύγουστο

Η μνήμη είναι χωράφι χέρσο
Πέρασε κι η βδομάδα

μέχρι που είπα τα σύκα σκάφη και
τη σκάφη σύκα

κι ούτε πια σε περιμένω.


3/7/2014



[Τα Σα Εκ Των Σοκ]



Είναι κάποιες πανσέληνοι ίδιες παιδικές χαρές

Σε φέρνουν βόλτα γύρω-γύρω όλοι
Ώσπου να γίνεις ο Φιλέας Φογκ
και πεις τις μοίρες μέρες
Έχουνε κιόλας μείνει μία τραμπάλα νύχι
- φιλέσπλαχνες στο βάθος του χρησμού τους -,
Να έχεις πάντα κάτι να μασάς.

Οι συγκινήσεις δεν αρκούν
Μέχρι την αποσύνθεση 
Χρειάζεται το ποίημα ισορροπία,
κοιλιά κρεουργημένη

Και δάχτυλα αλάτι.

14/3/2016





[Υδατοδιαλύτες]


1.

Η έλλειψή σου φέρνει μπόρες
Και φτιάχνω απ´ τα σεντόνια τέντες   Να σωθώ
απ´ τον κατακλυσμό

Και ποιος μπορεί στ´ αλήθεια
να μετρήσει το νερό δικαίως Και
πώς;

Αχάριστοι που είναι -οι άνθρωποι-     Δακρύζουν
με ένα Αντίο

και βρέχει._


2.

Καλοπερνάς.
Όταν Κύριος σε κοιτά
Και παίρνει σύριζα η κόγχη την ψυχή,
καλοπερνάς Και κλαις

υδραγωγείο

Ύστερα κοιμήσου, λέει, η άνωθεν παρουσία όνειρο έσταξε στα μάτια σου,
κοιμήσου
Αφού κάθε Φθινόπωρο Κύριος

μετά Σο._

30/11/2014




[Οικιακές Δωρεές Και Άλλα Στάσιμα]



1.
Ενταύθα μουσείο Φυσικής Ιστορίας
Δύσκολο να ξεχωρίσω
Το γκρίζο πλακάκι απ´ το ποντίκι
Εσένα από μένα
Η αχρωματοψία να ´φταιξε;
Δεν σε γνωρίζω Κύριε και
Χωρίς παρεξήγηση
Στο κάτω-κάτω της γραφής
Θα σε εκτελέσω

Αιτίες εξαφάνισης του είδους
Δυσαναλογία καρδιάς-εγκεφάλου
Καταδικαστικά στοιχεία
εδωρήθησαν προς έρευνα
Ενταύθα
Μουσείο α-Φύσικης Ιστορίας

Εθεμελιώθη .

  
2.

Τώρα είμαι έμβρυο

Πίσω απ´ τα τζάμια
καμιά φωνή δεν τρέμει
Την ξεκοιλιάσανε τη γριά σκύλα

Θα γίνω τριάντα ετών σε καμιά εικοσαριά χρόνια

Έχω μια γάτα που τη φωνάζω Ψάρι

Έχω ένα πουλί που το φωνάζω Γάτα

Εγώ συνήθως κάνω το πρόβατο
κι Εσύ τον λύκο

Ο ένας τρώει τον Άλλον
Ο άλλος τον Έναν
κι ο Κανένας άδικα βγήκε στο κλαρί
Που δεν τον κράτησε χλωρό

Εντός ξηρασία

Πέρα απ´ το παράθυρο
ο κόσμος απλώνεται ευτυχισμένος.



18/10/2014